Η μεγάλη δοκιμασία της Ευρώπης

Ηδη πριν από το τρομοκρατικό πλήγμα της Πέμπτης στη Νίκαια βαριά σύννεφα είχαν καλύψει τον ορίζοντα της ΕΕ - Ευρωζώνης. Στην κυριολεξία μια καραμπόλα κρίσεων ή καλύτερα πολλές ταυτόχρονα κρίσεις σε σχέση συγκοινωνούντων δοχείων μεταξύ τους.

Από τον Σεπτέμβριο του 2015 και μετά και μέχρι τη συμφωνία ΕΕ - Τουρκίας τον Μάρτιο κυριαρχούσε το Προσφυγικό, από τις αρχές του χρόνου και μέχρι το πρόσφατο δημοψήφισμα το Brexit, εδώ και δύο περίπου μήνες η επιβολή κυρώσεων από την Κομισιόν στην Πορτογαλία και την Ισπανία είναι ένα μέτωπο στο οποίο συσσωρεύεται ένταση, με τελευταίο μέτωπο που άνοιξε αυτό της ανακεφαλαίωσης των ιταλικών τραπεζών συν την όποια επιπρόσθετη ένταση στις σχέσεις ΕΕ - Ρωσίας που προέκυψε από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ.

Τώρα στα μέσα Ιουλίου και τη στιγμή που όλα έδειχναν ότι θα υπάρξει αυτοσυγκράτηση και εξισορρόπηση ώστε να μην επιβληθούν κυρώσεις στη Μαδρίτη και τη Λισαβόνα που να προκαλούν πολιτική αποσταθεροποίηση, ότι θα βρεθεί λύση για τις ιταλικές τράπεζες που να σώζει τα προσχήματα και για τον πρωθυπουργό της χώρας Ματέο Ρέντσι αλλά και για τον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας Σόιμπλε, έρχεται το τυφλό τρομοκρατικό πλήγμα στη Νίκαια να αναταράξει και να διαλύσει ισορροπίες και συμψηφισμούς που με τόσο κόπο είχαν εξυφανθεί.

Η εκατόμβη στη Νίκαια ανήμερα της εθνικής επετείου της πτώσης της Βαστίλης το 1789 είναι πολύ πιθανόν να λειτουργήσει ως πυροκροτητής αποσταθεροποίησης σε όλα τα παραπάνω μέτωπα που προαναφέραμε, με δεδομένο ότι κύριο χαρακτηριστικό της σημερινής ευρωπαϊκής συγκυρίας είναι οι διαφορετικοί συσχετισμοί και συμμαχίες που διαμορφώνονται στο καθένα από αυτά.

Ας δούμε λοιπόν κατά περίπτωση ποιες πολιτικές παρενέργειες μπορεί να έχει στον καθένα από τα παραπάνω μέτωπα η εκατόμβη της Νίκαιας:

Το Βrexit ενισχύει τον ευρωσκεπτικισμό
Σε ό,τι αφορά τη διαχείριση του Brexit στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι σαφές ότι ενισχύει τη σκληρή συνιστώσα των ευρωσκεπτικιστών που δεν επιθυμεί συνέχιση της ελεύθερης μετακίνησης πολιτών σε μια ειδική σχέση τύπου Νορβηγίας ανάμεσα στο Λονδίνο και στην ΕΕ. Σε ό,τι αφορά δε την υπόλοιπη ΕΕ των 27 θα οξυνθεί η αντιπαράθεση ανάμεσα σε αυτούς -όπως η τετράδα του Βίσεγκραντ- που δέχονται τη βρετανική περιχαράκωση, και τη Γαλλία και τον Νότο που επιμένουν ότι η αποχώρηση της Βρετανίας μόνο με αποφασιστική στροφή προς την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μπορεί να αντιμετωπισθεί. Σε κάθε περίπτωση, με τα σημερινά δεδομένα η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα μετά τo πλήγμα στη Νίκαια νομιμοποιούν και εξωραΐζουν περιχαρακώσεις τύπου Brexit.

Η γερμανική λιτότητα «πυροδοτεί» τα ακραία κόμματα
Σε ό,τι αφορά τη δημοσιονομική λιτότητα που έχει επιβάλει το Βερολίνο ως μόνιμη γραμμή πλεύσης στην Ευρωζώνη το χτύπημα στη Νίκαια εκ των πραγμάτων διευρύνει την εμβέλεια και την εκλογική βάση κομμάτων όπως το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν, η Λέγκα του Βορρά στην Ιταλία και το Κόμμα της Ελευθερίας στην Αυστρία μέχρι και τους Αληθινούς Φινλανδούς στη Φινλανδία, καθώς η ρητορική τους έχει ως κοινό παρονομαστή τη μαγική λύση της επιστροφής σε μια αδύνατη σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης πλήρη εθνική κυριαρχία εκτός της οποίας θα ξαναβρούμε τη χαμένη ευτυχία της ανάπτυξης αλλά ταυτόχρονα χάρη στα σύνορα με συρματοπλέγματα θα είμαστε στο απυρόβλητο κάθε τρομοκρατικής απειλής.

Στην απλουστευτική αυτή προσέγγιση ρίχνει λάδι στη φωτιά η Γερμανία η οποία δεν θα προσμετρήσει ούτε το Brexit ούτε την τρομοκρατία ως παράγοντες που υπαγορεύουν κάποια έστω σιωπηλή χαλάρωση της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Την αδιάλλακτη αυτή θέση το Βερολίνο την υιοθέτησε χωρίς προσχήματα απέναντι στη διερεύνηση που έκαναν οι Ολάντ -Βαλς μετά τα τρομοκρατικά πλήγματα στο Παρίσι τον περασμένο Νοέμβριο, αν δηλαδή μια ρητορική έκτακτης ανάγκης νομιμοποιεί για τους Μέρκελ-Σόιμπλε μια ντε φάκτο χαλάρωση της πειθαρχίας. Σήμερα την επόμενη μέρα της Νίκαιας το Παρίσι δεν πρόκειται να χάσει τον καιρό του με νέα διερεύνηση, καθώς ούτως ή άλλως οι πραγματικές προθέσεις της Γερμανίας ως προς τη συνεχή παραβατικότητα την οποία επιδεικνύουν η Ιταλία και η Γαλλία ως προς τα δημοσιονομικά ελλείμματα θα φανούν στην τριμερή συνάντηση της καγκελαρίου, του πρόεδρου και του πρωθυπουργού στα τέλη του Αυγούστου.

Χαρακτηριστικό της βαριάς ατμόσφαιρας που έχει δημιουργηθεί με την εμμονή του Βερολίνου στη λιτότητα είναι όχι μόνον το ότι κωφεύει στη δημόσια πίεση και κριτική που άσκησε πρόσφατα ο Ομπάμα αλλά πλέον, όπως σημειώνει σε πρόσφατη ανάλυσή του το Spiegel, κάθε φορά που στην καγκελαρία ακούν τη Γαλλία να ζητά περισσότερη εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, το μεταφράζουν σαν αίτημα του Παρισιού για διεύρυνση του δανεισμού της χώρας!
Συσχετίζουν τρομοκρατία και Προσφυγικό
Κάθε πρόσφυγας, παρά το γεγονός ότι απέκτησε την ιδιότητα αυτή προσπαθώντας να γλιτώσει την εξόντωσή του από τους τζιχαντιστές, προβάλλεται ως δυνητικός τζιχαντιστής: Κάτι σαν τους Εβραίους που στον Μεσοπόλεμο ήταν άθεοι μπολσεβίκοι που υπονόμευαν την κοινωνική και πολιτική ομαλότητα και ήταν ταυτόχρονα πίσω από το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα των τοκογλύφων...

Η τετράδα του Βίσεγκραντ εκτός... Σένγκεν
Στο όνομα της αντιμετώπισης της τρομοκρατίας η τετράδα του Βίσεγκραντ -Πολωνία, Τσεχία, Σλοβακία και Ουγγαρία- θα νομιμοποιήσει την περιχαράκωσή της και μαζί με την Αυστρία θα δημιουργήσουν στο κέντρο της Ευρώπης μια πάγια νεκρή ζώνη όπου δεν θα ισχύει η Σένγκεν.

Επιπροσθέτως η φρίκη της Νίκαιας είναι σαφές ότι θα χαρίσει στον πρωθυπουργό της Ουγγαρίας Ορμπαν θριαμβευτική νίκη στο δημοψήφισμα στο οποίο επί της ουσίας ζητά από τους συμπολίτες του να μη δέχεται η χώρα ποσοστώσεις προσφύγων που θα αποφασίζει η Κομισιόν και επίσης θα χαρίσει τη νίκη στον ακροδεξιό υποψήφιο πρόεδρο της Αυστρίας Χόφερ στην επαναληπτική ψηφοφορία του δευτέρου γύρου. Και οι δύο παραπάνω ψηφοφορίες έχουν ορισθεί για τον Οκτώβριο.
Επιπλέον το Προσφυγικό, υπό κάποιο σχετικό έλεγχο πλέον στο Αιγαίο, θα πιέσει τους επόμενους μήνες κυρίως την Ιταλία η οποία θα βρίσκεται σε έναν τριμέτωπο αγώνα: Από τη μια η διαχείριση των ολοένα και αυξανόμενων προσφυγικών ροών κυρίως από Λιβύη και Τυνησία σήμερα και από Αλγερία πιθανότατα σε ένα όχι πολύ μακρινό μέλλον, μια ηφαιστειακών διαστάσεων απειλή που θα πλήξει Γαλλία και Ισπανία, και από την άλλη η πίεση του Βερολίνου για τις τράπεζες και τα ελλείμματα. Ετσι υπό την επήρεια του σοκ της σφαγής στη Νίκαια το απλουστευτικό σύνθημα να γυρίσουμε στη λιρέτα και να κλείσουμε τα σύνορα θα έχει ολοένα και μεγαλύτερη εμβέλεια.

Το ουκρανικό διχάζει την ΕΕ
Η όξυνση με επιταχυντή τη Νίκαια των ρωγμών και ρηγμάτων στα πολλαπλά ταυτόχρονα ανοικτά μέτωπα της ΕΕ έρχεται να προστεθεί στην εικόνα μιας θρυμματισμένης ΕΕ απέναντι στη Ρωσία: Από τη μια μεριά Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία αλλά και Σλοβακία και Ουγγαρία και Αυστρία που θα ήθελαν οι κυρώσεις με τη Μόσχα να έχουν τερματισθεί χθες, και από την άλλη η Πολωνία, οι τρεις βαλτικές αλλά και οι μέχρι τώρα ουδέτερες Σουηδία και Φινλανδία που προφανώς νιώθουν ότι αναβαθμίζουν το ευρωπαϊκό και ατλαντικό ειδικό τους βάρος ως εμπροσθοφυλακή της Δύσης απέναντι στην υπαρκτή ή ανύπαρκτη ρωσική απειλή...

Τα αιματηρά επισκεπτήρια του τρόμου στη Νίκαια ενισχύουν τη φυγόκεντρη δυναμική στην ΕΕ και τη δυναμική της εθνικής περιχαράκωσης, της αναδίπλωσης στην ταυτότητα και έτσι δυσχεραίνουν μια ήδη οριακά βραχυκυκλωμένη ευρωπαϊκή κοινή στάση σε όλα τα παραπάνω μέτωπα.

ethnos.gr
Share on Google Plus

About Unknown

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.
    Blogger Comment

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου